τανυγλώχιν
τανυγλώχιν, with slender
τανυ·γλώχιν, ινος (ὁ, ἡ) [ᾰῑ] à la pointe allongée, Il. 8, 297 Sim. fr. 111 Bgk ; Opp. H. 3, 88.
Étym. τανυ-, γλωχίν.
τανυγλώχιν, ῑνος, ὁ, ἡ, mit langer Spitze ; ὀϊστοί Il. 8.297 ; Simon, ls. 42 (VII.443); τρίαινα Opp.
τανυγλώχιν , ῑνος: with slender (sharp) point, Il. 8.297†.