τανύπτορθος
τανύπτορθος, branching
τᾰνύ-πτορθος, ον,
- branching, κέρατα Nonn. D. 17.149; δένδρον ib. 48.611.
τανύ·πτορθος, ος, ον [ᾰ] aux longs rameaux, Nonn. D. 5, 320.
Étym. τανυ-, πτόρθος.
τανύπτορθος, mit lang ausgestreckten Aesten, Nonn. D. 14.132.