ἐκπληρωτικός
ἐκπληρωτικός, filling up, completing
ἐκπληρ-ωτικός, ή, όν,
- filling up, completing, τοῦ πάθους Ph. 1.685.
1 que sacia, que satisface subst.
τὸ ἐ. τοῦ πάθους
2 que debe cumplirse, de obligado cumplimiento
ὀμνύντες τὸν ... ἐ[κ]πλη[ρωτικὸν ὅρκον
ἐκπληρωτικός, ή, όν, propre à compléter, qui complète, Phil. 1, 685.
Étym. ἐκπληρόω.