ἐκπνέω
ἐκπνέω, to breathe out
- breathe out or forth, κεραυνὸς ἐκπνέων φλόγα A. Pr. 361; ἐ. ἀράς τινι E. Ph. 876; ἐ. θυμόν Id. Ba. 620: abs., Emp. 100.1, Pl. Phd. 112b, Arist. HA 492b6.
- 2 βίον ἐ. breathe oneʼs last, expire, A. Ag. 1493 (lyr.), E. Hel. 142; ἐ. ψυχήν Id. Or. 1163; alone, ὑφʼ οὗ φονέως ἄρʼ ἐξέπνευσας S. Aj. 1026; πρός τινος E. HF 886 (anap.): abs., Id. Hyps.Fr. 60i38, Parth. 4.6: metaph., lose power, Gp. 15.1.28; lose lustre, of pearls, PHolm. 10.18.
- 3 lose breath, of a runner, Arist. Rh. 1409a32.
- II abs., cease blowing, become calm, [ὁ δῆμος] ἴσως ἂν ἐκπνεύσειε E. Or. 700; τὰ κατὰ τὸν πόλεμον ἐκπέπνευκε καὶ λελώφηκεν Sch. Ar. Pax 942.
- 2 blow out or outwards, of a wind, ἔσωθεν ἐ. Hdt. 7.36; ἐκ τοῦ κόλπου Th. 2.84, cf. 6.104; burst out, σμικροῦ νέφους..ἐκπνεύσας μέγας χειμών S. Aj. 1148; but simply, blow, of wind, Arist. Mete. 365a4, Pr. 947a31.
A tr.
1 exhalar, dejar salir de sí, emitir c. suj. de pers. y dat.
ἐκ δ' ἔπνευσ' αὐτοῖς ἀρὰς δεινάς
τὸ πνεῦμα ἐκπνεύσας
τὸ μὲν γὰρ ἐκπνεόμενον εἶναι θερμόν
• ref. al fuego, llamas
κεραυνὸς ἐκπνέων φλόγα
del rayo de Zeusπιλήματα ἀέρος ... ἀπὸ στομίων ἐκπνέοντα φλόγα
2 c. ac. que expresa el aliento vital exhalar
βίον ἐκπνέων
θυμὸν ἐκπνέων
ψυχήν
ἵπποι ... ὑστάτιον ... μένος ἐκπνείοντες
B intr.
I c. suj. de pers.
1 espirar
op. ἀναπνέω
ἀδύνατον γὰρ πτάρειν μὴ ἐκπνέοντα
2 perder el aliento, desfallecer
ἐπὶ τοῖς καμπτῆρσιν ἐκπνεύουσι
los corredoresἐξέπνει τῇ πείνῃ λιμῷ κατεχόμενος καὶ ψύχει πολλῷ
3 exhalar el último suspiro, expirar, morir
op. ἀναπνέω
ὑφ' οὗ φονέως ἄρ' ἐξέπνευσας
τοῖς ἐκπνεόντων ἄσθμασιν ὑποβαλόντος
• en v. med.
πρὸς πατρὸς τέκν' ἐκπνεύσεται
los hijos morirán a manos de su padre
II c. suj. no de pers.
1 del viento soplar
τῶν ἀνέμων εἵνεκεν τῶν ἔσωθεν ἐκπνεόντων
εἴ τ' ἐκπνεύσειεν ἐκ τοῦ κόλπου τὸ πνεῦμα
• de una tempestad levantarse
σμικροῦ νέφους ... ἐκπνεύσας μέγας χειμών
2 del aire en la respiración fluir hacia fuera, exhalarse, ser espirado
ὥσπερ τῶν ἀναπνεόντων ἀεὶ ἐκπνεῖ τε καὶ ἀναπνεῖ ῥέον τὸ πνεῦμα
como en el acto de respirar el aire al fluir constantemente se espira y se inspira
III fig.
1 encalmarse, calmarse
ἴσως ἂν ἐκπνεύσειεν (ὁ δῆμος)
τὰ κατὰ τὸν πόλεμον ἐκπέπνευκε καὶ λελώφηκεν
2 perder fuerza, aquietarse
• perder brillo por el uso,
1. uitademen:
2. uitblazen, tot rust komen:
- Ito breathe out or forth, Plat.; κεραυνὸς ἐκπνέων φλόγα Aesch.
- 2βίον ἐκπν. to breathe oneʼs last, expire, Aesch., Eur.; also, ἐκπν. θυμόν, ψυχήν Eur.
- IIabsol. to cease blowing, to become calm, Eur.
- 2to blow outwards, of wind, Hdt., Thuc.: to burst out, Soph.