δυσέμπρηστος
δυσέμπρηστος, hard to burn
δῠσέμπρηστος, ον,
- hard to burn, Ph. Bel. 82.23.
difícil de quemar, que difícilmente arde
δυσ·έμπρηστος, ος, ον [ῠ] qui brûle difficilement, incombustible, Phil. byz. (Math. vet. 82).
Étym. δ. ἐμπίπρημι.
δυσέμπρηστος, schwer zu verbrennen, Sp.