δυσεξανάλωτος
δυσεξανάλωτος, hard to destroy, consume
δῠσεξ-ᾰνάλωτος [ᾱλ], ον,
- = δυσανάλωτος, Hp. Alim. 49.
difícil de destruir
τροφὴ δ.
alimento difícil de digerir
• inagotable
δυσ·εξανάλωτος, ος, ον [ῠᾰᾱ] difficile à dépenser, inépuisable, Hpc. 383, 9.
Étym. δ. ἐξαναλίσκω.
δυσεξανάλωτος, schwer zu verdauen, Hippocr.