δυσεντερικός
δυσεντερικός, afflicted with dysentery
δῠσεντερ-ικός, ή, όν,
- afflicted with dysentery, Hp. Coac. 451, Arr. Epict. 2.21.22, Mnesith. ap. Orib. 4.4.4; liable to it, Plu. Virt. et vit. 2.101c; δ. πάθη Epicur. Fr. 138; τὰ δ. Dsc. 1.51.
1 de pers. que padece disentería, disentérico gener. subst. ὁ δ. Hp.Epid.1.19, 7.3, Coac.454, Mnesith.Cyz. en Orib.4.4.4, Dieuch.14.6, 16.34, Heras en Gal.12.941, Dsc.Eup.2.52, Plin.HN 12.32, Plu.2.101c, Arr.Epict.2.21.22, Gal.11.831.
2 propio de la disentería, disentérico
πάθη
ἑλκώσεις
διαθέσεις
σπ[άσματα
• neutr. subst. τὸ δ. disentería Hp.Prorrh.1.143,
τὰ δυσεντερικά
enfermedades disentéricas, disentería
3 propenso a trastornos intestinales
διάθεσις
δυσεντερικός, ή, όν [ῠ]
1 qui concerne la dysenterie, Epic. (DL. 10, 22) ; Diosc. 1, 51 ; Plut. M. 1089e, etc. ||
2 atteint de dysenterie, Hpc. Epid. 3, 1086 ; Plut. M. 101c ; Arr. Epict. 2, 21, 22.
Étym. δυσεντερία.
δυσεντερικός, an der Ruhr leidend, Plut. u. Medic.