δυσπραγέω
δυσπραγέω, to be unlucky
Could not find δυσπραγοῦντος in Logeion dictionaries.
δυσπραγοῦντος present active participle masculine genitive singular, present active participle neuter genitive singular of δυσπραγέω
- to be unlucky, A. Ag. 790 (anap.), Plu. Ant. 63, Al. Jb. 5.24.
1 tener mala fortuna, sufrir reveses, irle mal a uno A.A.790, Plu.Luc.33, Sert.22, App.Hann.31, Eus.DE 4.15,
op. εὐπραγέω
op. εὐτυχέω
• c. ἐν y dat. fracasar, irle a uno mal
τὸ δὲ ναυτικὸν ἐν παντὶ δυσπραγοῦν
ἦν δὲ οὗτος τὸ πρὶν δικηγόρος ..., δυσπραγήσας δ' ἐν τούτῳ ἐπὶ τὸ λογογραφεῖν ἐτράπη
• c. rég. atraído por el antecedente
ὑπομιμνήσκει τοὺς ἀνθρώπους ὧν δυσπραγοῦσι
recuerda a los hombres su desventura
2 estar enfermo o afectado
διάφραγμα δυσπραγοῦν
diafragma enfermoτῷ σώματι
3 obrar mal, pecar Al.Ib.5.24.
- to be unlucky, Aesch., Plut.