θηρευτής
θηρευτής, a hunter, huntsman
θηρ-ευτής, οῦ, ὁ,
- hunter, used by Hom. (only in Il.) always as Adj., κύνεσσι καὶ ἀνδράσι θηρευτῇσιν hounds and huntsmen, Il. 12.41; ἐν κυσὶ θηρευτῇσι 11.325; so θ. ἄνδρες Hes. Sc. 303, 388; κύνες Thgn. 1254, X. Ages. 9.6: as Subst., Hdt. 1.123, Satyr. Vit.Eur.Fr. 39 XXi 14; of a fisher, Hdt. 2.70; θ. πέρδιξ a decoy partridge, Arist. HA 614a10; θ. ἰξός birdlime, AP 5.99.
- 2 metaph., θ. νέων καὶ πλουσίων Pl. Sph. 231d, cf. Chor. p.67 B. [26.2.59]; καλλίστων ὀνομάτων Ath. 3.122c.
θηρευτής, οῦ (ὁ)
1 chasseur, dans Hom. touj. adj. θ. ἀνήρ, Il. 12, 141 ; Hés. Sc. 303, 388, chasseur ; κύων θ. Il. 11, 325 ; Xén. Ages. 9, 6, chien de chasse ; θ. ἰξός, Anth. 5, 100, glu pour prendre les oiseaux ; fig. qui pourchasse, qui poursuit, qui cherche à atteindre (la fortune, la gloire, etc.) Plat. Soph. 231d ; Ath. 122c ; en parl. de ceux qui ne poursuivent que les apparences, Plat. Rsp. 373b ||
2 p. anal. pêcheur, Hdt. 2, 70.
Étym. θηρεύω.
θηρευτής, ὁ, der Jäger ; Her. 1.123 ; Plat. Tim. 24a. Bei Hom adj., mit ἄνδρες vrbdn Il. 12.41 (wie Hes. Sc. 303, 388), mit κύνες 11.325, wie Xen. Ag. 9.6. Uebertr., νέων καὶ πλουσίων Plat. Soph. 231d, mit μιμηταί vrbdn Rep. II.373b, die nach äußerem Scheine haschen ; vgl. Ath. III.122c.
θηρευτής
ὁ
[θηρεύω.]
A hunter Il. 12.41.
With κύων, a hunting dog: ἐν κυσὶ θηρευτῇσιν Il. 11.325.
θηρευτής (θηρεύω): hunts (man), hunting-dog, only with ἀνδράσιν and κύνεσσιν. (Il.)
θηρευτής, οῦ,
θηρεύω
= θηρατής,
- a hunter, huntsman, Il.; κυσὶ θηρευτῇσι Il.; also of a fisher, Hdt.