θοίνη

θοίν-η, Dor. θοίνα (later θοῖνα LXX Wi. 12.6, perh. to be read in Epich. 148.1), ἡ,

• meal, feast, Hes. Sc. 114, Hdt. 1.119, 9.82, A. Fr. 350.7, etc.: in pl., Id. Pr. 530 (lyr.), B. Fr. 18; τὰς θ. κὰτ τὰν ὥραν ἀπάγεσθαι Michel 995D 50; θοίνῃς δὲ καὶ εἰλαπίνῃσι Thgn. 239; ἐκ θοίνας after dinner, Epich. 148.2; εἰς θ. καλεῖν τινα E. Ion 1140; ἐπὶ θοίνην ἰέναι Pl. Phdr. 247a; παρακαλεῖν ἐπὶ τὴν θ. Arist. Fr. 549; σκευαζομένης θ. Pl. Tht. 178d, cf. Arist. Pol. 1282a22; τραπέζας ἱερὰς πρεπούσης θ. γεμίζων OGI 383.146 (Commagene, i B.C.); ἐν θ. λέγειν τινά to count as a guest, and generally to take into account, Pl. Lg. 649a: metaph., Id. Sph. 251b, Phdr. 236e, X. Cyr. 4.2.39.
• • II food, πτανοῖς E. Ion 504, cf. Tim. Pers. 150; θ. παντοδαπή Parth. 12.2.
  • • 2 feeding upon, c. gen., τῶν σαρκῶν Porph. Abst. 2.47. (Cf. θῶσθαι.)

θοίνη, ἡ, auch θοῖνα (verwandt mit θάω, θήσασθαι, vgl. auch coena, bei Ath. II.40c ὅτι διὰ θεοὺς οἰνοῦσθαι δεῖν ὑπελάμβανον), der Schmaus, das Gastmahl ; Hes. Sc. 114 ; αὐτὸς ἐν θοίνῃ παρών Aesch. frg. 264 ; ὁσίαις θοίναις βουφόνοις, vom Opferschmause, Prom. 528 ; πάντα Δελφῶν λαὸν εἰς θοίνην καλῶν Eur. Ion 1140 ; in Prosa, ὅταν πρὸς δαῖτα καὶ ἐπὶ θοίνην ἴωσιν Plat. Phaedr. 247b ; ἄκλητον ἐλθόντα ἐπὶ τὴν θοίνην Symp. 174c ; Epicharm. bei Ath. II.36d ἐκ μὲν θυσίας θοίνη, ἐκ δὲ θοίνης πόσις ἐγένετο ; Sp. Auch = Speise für Menschen u. Tiere, βρέφος πτανοῖς ἐξώρισεν θοίναν Eur. Ion 514 ; τράπεζαν παντοδαπῆς θοίνης πλήσασα Parthen. 12. Uebertr., ὅθεν τοῖς νέοις θοίνην παρεσκευάκαμεν Plat. Soph. 251b ; Xen. Cyr. 4.2.39.

θοίνη

• a meal, feast, banquet, dinner, Hes., Hdt., Attic deriv. uncertain