θοινατήρ
θοινατήρ, lord of the feast
θοιν-ᾱτήρ, ῆρος, ὁ,
- one who gives a feast, χαλεπὸς θ. lord of a horrid feast, A. Ag. 1502 (anap.).
θοινατήρ, ῆρος (ὁ) [ᾱ] qui donne un festin, Eschl. Ag. 1502.
Étym. θοινάω.
θοινατήρ, [ᾱ], ῆρος, ὁ, der einen Schmaus gibt, Gastgeber, Aesch. Ag. 1483.
θοινατήρ
θοινᾱτήρ, ῆρος,
θοινάω
- lord of the feast, Aesch.