θολόω

θολ-όω,

• make turbid, prop. of water, θ. ἅπαντα, of the cuttle-fish, Antiph. 26.2; of fishermen, Arist. Fr. 311:—Pass., τεθολωμένα ὕδατα Hp. Aër. 7; τεθ. ἀήρ Philyll. 20.
• • • 2 metaph., θολοῖ δὲ καρδίαν E. Alc. 1067; τεθολωμένος confounded by joy, Pherecr. 115; θολοῦσθαί τι τῶν σπλάγχνων Philostr. VA 8.7; γένος . . τεθολωμένον γειτόνημα Procop. Goth. 4.19.
  • II soak, σπόγγοις διὰ ψυχροῦ ὕδατος . . τεθολωμένοις Orib. 8.6.36.

θολόω, schmutzig machen, trüben, τὸ ὕδωρ Ath. VII.298b ; vgl. Antiphan. bei Ath. VIII.338e, wo es von den Tintenfischen gebraucht ist, vgl. θολός. – Uebtr., beunruhigen, betrüben, τὴν καρδίαν Eur. Alc. 1066 ; nach Phot. u. EM. τεθολωμένος καὶ ἐπὶ χαρᾶς, aus Pherecrat. belegt.

θολόω from θολός θολόω, fut. -ώσω

• to make turbid, properly of water: metaph., θ. καρδίαν Eur.