καταπίπτω

καταπίπτω, fut. -πεσοῦμαι: aor. κατέπεσον, poet. κάππεσον (the only tense used by Hom.), Dor. κάπετον (q. v.), also κατέπετον IG 4.951.80 (Epid.); late 3 sg. opt. -πέσειεν Apollod. Poliorc. 168.5 (v.l. -οιεν): pf. -πέπτωκα:—

• fall, drop, καππεσέτην Il. 5.560; κάππεσον ἐν Λήμνῳ 1.593; κάππεσον ἐν κονίῃσι 12.23; πρηνὴς ἐπὶ γαίῃ κάππεσε 16.311, 414; πρηνὴς ἁλὶ κάππεσε Od. 5.374; ἀφʼ ὑψηλοῦ πύργου Il. 12.386; ἀπὸ τῶν ἡμιπλινθίων Hdt. 1.50; ἀπὸ τῆς κλίμακος Ar. Av. 840; ἀπʼ ὄνου Id. Nu. 1273; ἀφʼ ἵππου X. Oec. 1.8; ἐς μέσους τοὺς ἄνθρακας E. Cyc. 671; ἐπὶ τῆς γῆς X. Cyr. 4.5.54; πληγεὶς κ. Lys. 1.27; οἰκίαι καταπεπτωκυῖαι And. 1.108, BGU 282.7 (ii A. D.), etc.: used as Pass. of καταβάλλω, πρὸς ἡμῶν κάππεσε, = κατεβλήθη, A. Ag. 1553 (lyr.).
• • • 2 metaph., παραὶ ποσὶ κάππεσε θυμός their spirit fell, Il. 15.280; μήτε καταπεσὼν ὀδύρεο Archil. 66.5; πρὸς τὴν φήμην τῆς ἐφόδου -πεσόντες J. BJ 7.4.2, cf. Paus. 10.20.1; κ. τὴν ψυχήν v.l. in J. AJ 6.14.2: freq. in pf. part. καταπεπτωκώς, base, contemptible, λόγος Aristeas 144; γένος ἄτιμον καὶ κ. Plu. Phoc. 4; ἀγεννεῖς καὶ καταπεπτωκότες Lib. Decl. 30.45; ταῖς ψυχαῖς καὶ τοῖς σώμασι Them. Or. 10.136b.
    • • b κ. εἰς ἀπιστίαν Pl. Phd. 88d; εἰς ἀπορίαν Id. Men. 84c; πρὸς τὸ χεῖρον J. AJ 2.16.1.
    • 3 τὰ -πίπτοντα the accidents of fortune, Vett.Val. 40.15.
    • 4 τὰς νυνὶ -πεπτωκυίας [ἐμβολάς] which have just been rejected, Hegetor ap. Apollon.Cit. 3.
    • 5 ἄλλα, ἃ -πέπτωκε τούτοις which fall under the same head, Gal. 5.723.
  • II have the falling sickness, Luc. Tox. 24, Philops. 16.

καταπίπτω, (πίπτω), herunterfallen, niederstürzen ; Hom. aor. κάππεσον, Il. 1.593 u. öfter, ἐν κονίῃσι 12.23, πρηνὴς ἐπὶ γαίῃ κάππεσεν 16.311, αὐτὸς δὲ πρηνὴς ἁλὶ κάππεσεν Od. 5.374 ; übertr., πᾶσι δὲ παραὶ ποσὶ κάππεσε θυμός Il. 15.280 ; κάπετον, in dor. Form, Pind. Ol. 3.38 ; πρὸς ἡμῶν κάππεσε, κάτθανε, Aesch. Ag. 1532 ; μεθύων κατέπεσες ἐς μέσους τοὺς ἄνθρακας Eur. Cycl. 667 ; καταπεσὼν κείσομαι Ar. Eccl. 963 ; ἀπʼ ὄνου Nub. 1273 ; in Prosa, hineingeraten, verfallen, εἰς ἀπορίαν Plat. Men. 84c, εἰς ἀπιστίαν καταπέπτωκεν ὁ λόγος Phaed. 88d. – Von der fallenden Sucht, Luc. Tox. 24, Philops. 16 ; οἱ καταπεπτωκότες, denen der Mut gesunken ist, neben ἀγεννεῖς, Liban.

†καταπίπτω

[κατα- 1.]

Contr. aor. κάππεσον Il. 1.593.

3 sing. -ε Il. 4.523, Il. 12.386, Il. 13.549, Il. 15.280, 538, Il. 16.290, 311, 414, 580, 743, Il. 23.251, 728, 881 : Od. 5.374, Od. 12.414, Od. 22.85.

3 dual -έτην Il. 5.560.

3 pl. -ον Il. 12.23, Il. 16.662, Il. 23.731.

• • 1

    To fall or drop from a high or relatively high position : ἀφʼ ὑψηλοῦ πύργου Il. 12.386, ἀπὸ δίφρου Il. 16.743. Cf. Il. 1.593 : Od. 12.414.

    Of a dead bird Il. 23.881.

  • 2

    To let oneself fall : πρηνὴς ἁλὶ κάππεσεν (plunged into the sea) Od. 5.374.

  • 3

    To fall from one’s own height, come to the ground : ἐπὶ στήθεσσιν Il. 23.728, ἐπὶ χθονί 731.

    Of slain or wounded men Il. 4.523= Il. 13.549, Il. 5.560, Il. 12.23, Il. 16.290, 311, 414 = 580, 662: Od. 22.85.

    Sim. of the equipment of slain warriors Il. 12.23.

  • 4

    In gen., of inanimate objects, to fall : βαθεῖα κάππεσε τέφρη Il. 23.251. Cf. Il. 15.538.

    Fig. : πᾶσι παραὶ ποσὶ κάππεσε θυμός Il. 15.280.

For Pindar, see also: καταπίτνω

καταπίπτω , aor. sync. κάππεσον: fall down; fig., παραὶ ποσὶ κάππεσε θῡμός, i. e. their courage utterly forsook them, Il. 15.280.

καταπίπτω fut. -πεσοῦμαι aor2 κατ-έπεσον poet. κάπ-πεσον 3rd dual καπ-πεσέτην perf. πέπτωκα

• • Ito fall or drop down, Hom., Hdt., Attic;—used as Pass., κάππεσε κατεβλήθη, Aesch.
  • • 2metaph., κάππεσε θυμός their spirit fell, Il.; κ. εἰς ἀπιστίαν Plat.
  • IIto have the falling sickness, Luc.