προσοκέλλω
προσοκέλλω, to run
Could not find προσοκεῖλαν in Logeion dictionaries.
προσοκεῖλαν aorist active participle neuter accusative singular, aorist active participle neuter nominative singular, aorist active participle neuter vocative singular of προσοκέλλω
προσοκέλλω,
- run [a ship] on shore, D.C. Fr. 4.4: c. dat., run ashore on, Luc. VH 2.2; so of the ship, Id. Tim. 3: metaph., π. χρόνῳ v.l. in Aret. SD 2.10; ἁ εὐμορφία τοῖς ποτοκέλλουσιν ἁδονὰς παρέχει Dius ap. Stob. 4.21.17 (Ruhnk. cj. ποτοπτίλλουσιν).
προσ·οκέλλω (f. -οκελῶ, ao. -ώκειλα)
1 tr. pousser un navire vers le rivage, aborder, Luc. V.H. 2, 2 ; DC. fr. 3 Sturz ||
2 intr. en parl. du navire lui-même, aborder, Luc. Tim. 3 ; fig. aboutir à, dat. Arét. Caus. m. diut. 2, 10 ||
➳ Dor. ποτοκέλλω, Dius (Stob. Fl. 65, 17).
προσοκέλλω, ναῦν, das Schiff ans Land treiben, stranden lassen, Sp., wie Luc. V.H. 2.2 ; auch intr., Tim. 3 ; πόδα, den Fuß woran stoßen, Aret. – S. προσοπτίλλω.
προσοκέλλω
- 1to run a ship on shore, Luc.
- 2absol. of the ship, to run ashore, Luc.