Logeion | ἀποκτείνω

ἀποκτείνω (later -κτέννω (q. v.): -κταίνω 2 Ep.Cor. 3.6, etc.), fut. -κτενῶ, Ion. -κτενέω Hdt. 3.30: aor. 1 ἀπέκτεινα Il.: pf. ἀπέκτονα Isoc. 12.66, Pl. Ap. 38c, X. Ap. 29, D. 22.2; plpf. 3 pl. -εκτόνεσαν Id. 19.148, Ion. 3 sg. -εκτόνεε Hdt. 5.67; later ἀπεκτόνηκα Arist. SE 182b19, Parth. 24.2, Plu. Tim. 16; also ἀπέκταγκα Men. 344, Arist. Pol. 1324b16, 18, LXX 1 Ki. 24.12, etc.; ἀπέκτᾰκα Plb. 11.18.10: aor. 2 -έκτᾰνον Il., poet. 1 pl. ἀπέκταμεν Od. 23.121, inf. -κτάμεναι, -κτάμεν, Il. 20.165, 5.675:—Pass., late (ἀποθνῄσκω being used as the Pass. by correct writers), pres. in Palaeph. 7: aor. ἀπεκτάνθην D.C. 65.4, LXX 1 Ma. 2.9: aor. 2 inf. ἀποκτανῆναι Gal. 14.284: pf. inf. ἀπεκτάνθαι Plb. 7.7.4, LXX 2 Ma. 4.36:—but aor. Med. in pass. sense ἀπέκτατο Il. 15.437, 17.472; part. ἀποκτάμενος 4.494, etc.; cf. ἀποκτείνυμι:—

stronger form of κτείνω, kill, slay, Ep., Ion., and the prevailing form in Att. (cf. ἀποθνῄσκω): once in A. Ag. 1250, never in S., freq. in E., Hec. 1244, al.
- - 2 of judges, condemn to death, Antipho 5.92, Pl. Ap. 30d sq., etc.; also of the accuser, And. 4.37, X. HG 2.3.21, Th. 6.61; put to death, Hdt. 6.4: generally of the law, Pl. Prt. 325b.
  - 3 metaph., τὸ σεμνὸν ὥς μʼ ἀ. τὸ σόν E. Hipp. 1064; σὺ μή μʼ ἀπόκτειν) Id. Or. 1027.

1 gener. matar a pers. πατέρ' ἁμόν Il.6.414, cf. 5.675, 20.165, Od.l.c., Hes.Sc.11, A.A.1250, Hdt.3.30, 5.67, Hp.VM 9, Epid.3.15, Morb.Sacr.7.14, E.Or.1463, Hec.288, Io 1544, HF 1237, Gorg.B 11a.2, Ar.Ach.335, Pl.Ap.30d, X.HG 2.3.21, And.4.39, Isoc.3.4, 5.52, 12.93, Is.5.46, D.19.148, 22.2, Aeschin.3.244, Arist.SE 182^b19, Pol.1324^b16, 18, Palaeph.4, Men.l.c., LXX 1Re.24.12, Plb.3.86.10, 11.18.10, Plu.Tim.16, UPZ 18.6 (II a.C.), 119.34 (II a.C.), Parth.24.2, D.S.4.55, Wilcken Chr.14.3.4 (I d.C.), Eu.Matt.14.5, 21.35, 38.39, Eu.Marc.3.4, 6.19, Eu.Luc.11.47, 13.4, Eu.Io.16.2, Act.Ap.21.31, 1Ep.Clem.59.3, Hierocl.Facet.57, PAbinn.57.20 (IV d.C.)

• en v. pas. Il.4.494, 15.437, 17.472, LXX 1Ma.2.9, 2Ma.4.36, Plb.7.7.4, Eu.Matt.16.21, Gal.14.284, D.C.65.4.3

• ejecutar ἀκρίτους Isoc.4.113, 12.66, cf. And.4.3

• ἀ. ἑαυτόν suicidarse D.Chr.64.3, cf. I.AI 9.39, Eu.Io.8.22, Artem.2.49

• c. expresión del medio que produce la muerte βάλλοντες τοῖς λίθοις ἀ. lapidar Plb.1.69.10, φαρμάκοις ἀ. envenenar Ath.590a, ἀπὸ τῶν ... πληγῶν ἀ. matar a golpes, Apoc.9.18, cf. POxy.903.6 (IV d.C.), ἀ. κατ' ἔκπληξιν matar del susto Philostr.VS 515

• sacrificar animales ἴβιν ἢ ἴρηκα Hdt.2.65, cf. PEnteux.71.5 (III a.C.), PCair.Zen.312.24 (III a.C.).

2 c. suj. de jueces o tribunales condenar a muerte Th.6.29, Antipho 5.92, X.Mem.1.1.18, Aeschin.2.127, Din.1.23, 63

• de acusadores enviar a la muerte Th.6.61, Pl.Ap.38c, X.HG 2.3.32, Ap.29, Lys.12.67, And.4.37

• de reyes, etc. mandar matar Hdt.4.69, 5.25, 6.4

• de la ley, Pl.Prt.325b.

3 fig. matar e.d. afligir, atormentar σὺ μή μ' ἀπόκτειν' E.Or.1027, τὸ σεμνὸν ὥς μ' ἀποκτενεῖ τὸ σόν E.Hipp.1064, ἀποκτείνεις γὰρ εἴ με γῆς ἔξω βαλεῖς E.Ph.1621, cf. Hipp.419

• matar de un susto ὥς μ' ἀπέκτεινας δέει Ar.Au.85, cf. E.Io 1300, de hambre, Ar.Ach.1044, βδέοντες ἀλλήλους ἀ. matarse apestándose unos a otros Ar.Eq.898

• quitar la verdadera vida τὴν ψυχήν Eu.Matt.10.28, Eu.Marc.3.4

• hacer desaparecer τὴν ἔχθραν ἐν αὐτῷ Ep.Eph.2.16

• anular τὸ ... γράμμα 2Ep.Cor.3.6.

ἀπο·κτείνω (f. -κτενῶ, ao. ἀπέκτεινα, ao. 2 ἀπέκτανον [τᾰ] pf. 2 ἀπέκτονα)

1 tuer, faire périr, Il. 5, 675, etc. ; Od. 23, 121, etc. ; avec un suj. de chose (pièces de bois tombant sur qqn) Eschn. 88, 36 ; particul. mettre à mort, exécuter, en parl. du bourreau, Hdt. 6, 4 ; p. ext. condamner à mort, en parl. des juges, Ant. 140, 24 ; Plat. Ap. 30d, etc. ; en parl. de la loi, Plat. Prot. 325b ; ou demander la mort d’un accusé, en parl. de l’accusateur, And. 34, 7 ; Xén. Hell. 2, 3, 21 ||

2 fig. faire mourir (de dépit, de désespoir, etc.), mettre à la torture, Eur. Hipp. 1064, Or. 1027 ||

➳ Pour le pass. les Att. emploient de préférence ἀποθνῄσκω ὑπό τινος (v. ἀποθνῄσκω). — Fut. ion. -κτενέω, Hdt. 3, 30. Ao. 2, 1 pl. poét. ἀπέκταμεν, Od. 23, 121 ; inf. ἀποκτάμεναι, Il. 20, 165 ou ἀποκτάμεν, Il. 5, 675. Pf. réc. ἀπεκτόνηκα, Arstt. Soph. el. 33, 2 ; Plut. Tim. 11 ; ou ἀπέκταγκα, Arstt. Pol. 7, 2 (vulg. ; mss. ἀπεκτακότα); Pol. 3, 86, 10 ; ou ἀπέκτακα, Pol. 11, 18. Pl. q. pf. 3 sg. ion. ἀπεκτόνεε, Hdt. 5, 67. Pass. ao. ἀπεκτάνθην, DC. 65, 4 ; pf. inf. ἀπεκτάνθαι, Pol. 7, 7. Moy. ao. 2 au sens pass. 3 sg. ἀπέκτατο, Il. 15, 437 ; 17, 472 ; part. ἀποκτάμενος, Il. 4, 494.

ἀπο-κτείνω, ook ἀποκτείνυμι en ἀποκτεινύω, ἀποκτίννυμι en ἀποκτιννύω, perf. ἀπέκτονα, later ook ἀπέκτα(γ)κα en ἀπεκτόνηκα, plqperf. ἀπεκτόνειν, Ion. 3 sing. ἀπεκτόνεε, 3 plur. ἀπεκτόνεσαν; fut. ἀποκτενῶ, doden, vermoorden; ter dood veroordelen: τοὺς δ’ ἂν ἀποκτείνῃ βασιλεύς wie de koning ook maar ter dood veroordeelt Hdt. 4.69.3.

ἀποκτείνω, (κτείνω), töten ; von Hom. an überall ; Od. 22.167 ἤ μιν ἀποκτείνω, 16.432 ἀποκτείνεις, Il. 11.154 ἀποκτείνων, 9.543 ἀπέκτεινεν, Od. 5.18 ἀποκτεῖναι, Il. 22.423 ἀπέκτανε, Od. 14.271 ἀπέκτανον, 12.301 ἀποκτάνῃ, Od. 23.121 ἀπέκταμεν, Il. 20.165 ἀποκτάμεναι, 5.675 ἀποκτάμεν, 15.437 ἀπέκτατο, 4.494 ἀποκταμένοιο, 23.775 ἀποκταμένων. Bei den Att. häufiger als das simplex, bes. im fut., ἀποκτενεῖ Plat. Gorg. 511, u. aor. I. act.; den aor.2 verwerfen die Atticisten ; perf. ἀπεκτόνατε Plat. Apol. 38c ; martern, quälen, Eur. Hipp. 1064 ; zum Tode verurteilen, mit dem Tode bestrafen, Plat. Apol. 39d u. öfter ; zum Tode verurteilen lassen, hinrichten lassen, ῥήτορες, οὓς ἂν βούλωνται Gorg. 466c, u. Folgde ; öfter vom Ankläger, Xen. Hell. 2.3.21 ; vom Richter, das Todesurteil sprechen, Plat. apol. 39d ; Dem.

ἀποκτείνω

[ἀπο- 7.]

3 sing. aor. ἀπέκτεινε Il. 9.543.

Subj. ἀποκτείνω Od. 22.167.

Infin. ἀποκτεῖναι Od. 5.18.

3 sing. aor. ἀπέκτανε Il. 6.414, Il. 15.440, Il. 22.423.

3 pl. -ον Od. 14.271, Od. 17.440.

3 sing. subj. ἀποκτάνῃ Od. 12.301.

1 pl. aor. ἀπέκταμεν Od. 23.121.

Infin. ἀποκτάμεναι Il. 20.165. ἀποκτάμεν Il. 5.675.

Mid. 3 sing. aor. (in pass. sense) ἀπέκτατο Il. 15.437, Il. 17.472.

Pple. (in sense of pf. pass.) ἀποκτάμενος, -ου Il. 4.494, Il. 13.660, Il. 23.775.

To kill, slay: πατέρʼ ἁμόν Il. 6.414. Cf. Il. 4.494, Il. 5.675, Il. 8.342 = Il. 11.178, Il. 9.543, Il. 13.660, Il. 15.437, 440, Il. 17.472, Il. 20.165, Il. 22.423, Il. 23.775: παῖδα Od. 5.18. Cf. Od. 12.301, Od. 14.271 = Od. 17.440, Od. 16.432 (go about to slay), Od. 22.167, Od. 23.121.

Absol. Il. 11.154.

Number of occurrences in NT: 74
Strong 615

ἀπο-κτείνω (also in late forms -κτέννω, Mt 10:28, a1., LTTr., -κτεννύω, Mk 12:5, WH), [in LXX for הרג, מוּת;]

to kill: Mt 14:5, al.; seq. instr. ἐν (q.v.), Eph 2:16, Re 2:23, al. Metaph.: Ro 7:11; τ. ἔχθραν, Eph 2:16; τὸ γράμμα ἀποκτείνει, II Co 3:6 (on the perfective force of this verb, v. M, Pr., 114).

ἀποκτείνω , aor. 1 ἀπέκτεινε, usually aor. 2 ἀπέκτανε, -έκταμεν, -έκτανον, subj. ἀποκτάνῃ, inf. ἀποκτάμεν, -τάμεναι, aor. 2 mid. (with pass. signif.) ἀπέκτατο, ἀποκτάμενος: kill, slay; of slaughtering animals, Od. 12.301; ἀπέκτατο, was slain, Il. 15.437, Il. 17.472; ἀποκτάμενος, slain, Il. 4.494, Il. 13.660, Il. 23.775.

ἀποκτείνω cf. ἀποκτίννυμι pass. rare, ἀποθνῄσκω being used as pass.

- - 1to kill, slay, Hom., Hdt., Attic
  - 2of judges, to condemn to death, Plat., Xen., etc.
  - 3metaph., like Lat. enecare, to weary to death, Eur.

Menu

Word wheel

ἀποκτείνω

Saved

Recent