ἀποκρουστέον
ἀποκρουστέον, one must repel
ἀπο-κρουστέον,
- one must repel, Them. Or. 22.278a.
hay que rechazar
αὐτήν
ἀποκρουστέον, vb. d’ἀποκρούω, Thém. 278.
ἀποκρουστέον, one must repel
hay que rechazar
αὐτήν