incubo
incubo, to lie upon, rest on
Frieze-Dennison Vergil
Could not find Incubet in Logeion dictionaries.
Incubet Verb: present active subjunctive 3rd singular, Verb: future active indicative 3rd singular of incubo
- I Lit.: hic leno aegrotus incubat in Aesculapii fano, Plaut. Curc. 1, 1, 61 (61): namque incubare satius te fuerat Jovi, against (the statue of) Jupiter, id. ib. 2, 2, 16 (266): umero incubat hasta, rests, lies upon her shoulder, Ov. M. 6, 593: ipsi caetris superpositis incubantes flumen tranavere, Liv. 21, 27, 5: his (utribus) incubantes tranavere amnem, Curt. 7, 21, 18.— Poet.: ferro, to fall upon one’s sword, Sen. Hippol. 259.— In part. pres.: incubans, lying near to, bordering upon: jugum mari, Plin. 6, 17, 20, § 53.—
- B In partic.
- 1 To sit upon eggs, to brood, to hatch: gallinas incubare fetibus alienigenis patiemur, Col. 8, 5, 10: ova gallinis incubanda subicere, Plin. 10, 59, 79, § 161: ova incubita, id. 29, 3, 11, § 45.—
- 2 To abide or dwell in: rure incubabo in praefectura mea, Plaut. Cas. 1, 1, 21 (109): lucos et specus, to inhabit, Ap. Met. 4, 17, 8. — Pregn.: tabernulam littori proximam, vitatis maris fluctibus, incubabant, i.e. entered and lodged, Ap. Met. 7, 7, 4.—
- 3 To be in, lie in, rest in or on: purpura atque auro, Sen. Thyest. 909: pavidusque pinnis anxiae noctis vigil incubabat, on his wings, id. ib. 570 sq.—
- 4 To cling to, fall upon, said of mourners over the dead, etc.: indigna fui marito accendisse rogum, incubuisse viro? Luc. 9, 57; 8, 727; cf. id. 2, 27 al.—
- II Trop., to brood over, to watch jealously over a thing, either to keep or get possession of it: qui illi pecuniae, quam condiderat, spe jam atque animo incubaret, Cic. Clu. 26, 72: auro, Verg. G. 2, 507: divitiis, id. A. 6, 610: publicis thesauris, to retain sole possession of, Liv. 6, 15: opimae praedae, Flor. 2, 10, 2.—
- 2 To press upon, weigh upon, be a burden to, fasten on: ut inhaerentem atque incubantem Italiae extorqueret Annibalem, Flor. 2, 6, 57: protervus menti furor, Sen. Hippol. 268: illi mors gravis incubat, id. Thyest. 401.—
- 3 To settle on, attach one’s self to any thing. — Absol., of bees: nisi incubavere, Plin. 11, 16, 15, § 45.— Usually with dat.: leo victor armento incubat, Sen. Thyest. 733: ponto nox incubat atra, glooms over, darkens, Verg. A. 1, 89: quamvis ipsis urbis faucibus incubaret, took up a position at, Flor. 1, 10, 2; but cf.: pigra incubat Caligo terras, Avien. Or. Mar. 236: caelum quod incubat urbi, Val. Fl. 2, 494.
- I A spirit that watches over buried treasures (post-class.): cum modo incuboni pileum rapuisset, thesaurum invenit, Petr. Sat. 38, 8.—
- II The nightmare, incubus (post-class.): ab incubone deludi, Scrib. Comp. 100: de incubone praesumptio, Tert. Anim. 44.
satyri et ~ones silvestres homines dicuntur, quorum pars summa humano corpori simillima et inferior cum ferarum formis et faunorum depingitur [cf. ]Jer. Is. xiii 20–22 p. 159B
de duabus feminis, quarum alteram a phitonico, alteram ab ~one eripuit demone
nec aliqui coram ecclesia publice castitatem professi conjuges possunt fieri. quod si secus agere tentaverint, ~ones reputantur et fornicarii
➳ incubaturus Tert. Anim. 48.
- 1. liggen in, op (m. dat.; super) [cortici; stramentis; ovis, nido broeden];
- 2. zich storten op, in [gladio];
- 3. op een heilige plek, ihb. in een tempel zich te ruste leggen, slapen (om door dromen goddelijke openbaringen te verkrijgen) [in Aesculapii fano];
- 4. (poët.) zich ophouden [rure; Erymantho];
- 5. (v. plaatsen) hangen over; ➤ iugum incubans mari;
- 6. (metaf., v. niet-lev.) zich over een plaats uitgestrekt hebben; ➤ ponto nox incubat atra;
- 7. nauwlettend bewaken, toezicht houden op (m. dat.) [auro; pecuniae; divitiis; publicis thesauris];
- 8. zich wijden aan, koesteren (m. dat.); ➤ dolori suo haerere et ~ zich overgeven aan zijn verdriet en het koesteren.
臥其上。覆蛋。占人物。— ovis vel ova 覆蛋。— pecuniae ejus spe atque animo 謀奪人錢。Incubare 等兆而睡于廟。
Suggest a Translation
See an image
- to lie upon, rest on: Pellibus stratis, V.: umero incubat hasta, rests upon her shoulder, O.: caetris superpositis incubantes flumen tranavere, L.: aper Erymantho Incubat, lies dead, O.—Fig., to brood over, watch jealously over: pecuniae spe atque animo: divitiis, V.: publicis thensauris, L.—To settle on, brood over: ponto nox incubat atra, V.
-
…litora fluctus. Insequitur clamorque virum stridorque rudentum. Eripiunt subito nubes caelumque diemque Teucrorum ex oculis ; ponto nox incubat atra. Intonuere poli, et crebris micat ignibus aether, praesentemque viris intentant omnia mortem. Extemplo Aeneae solvuntur…
Vergil, Aeneid
-
…et indigno circumdat vincula collo. frondibus arboreis et amara pascitur herba, proque toro terrae non semper gramen habenti incubat infelix limosaque flumina potat. Illa etiam supplex Argo cum bracchia vellet tendere, non habuit, quae bracchia tenderet…
Ovid, Metamorphoses
-
…totum involvit flammis nemus et ruit atram ad caelum picea crassus caligine nubem, praesertim si tempestas a vertice silvis incubuit glomeratque ferens incendia ventus. Hoc ubi, non a stirpe valent caesaeque reverti possunt atque ima similes revirescere terra…
Vergil, Georgics
-
…quaestum uteretur neque enim mihi sane placet, praesertim cum hi mores tantum iam ad nimiam lenitatem et ad ambitionem incubuerint, scrutari te omnis sordis, excutere unum quemque eorum, sed quanta sit in quoque fides tantum cuique committere…
Cicero, Epistulae ad Quintum fratrem
-
…pestem depellere cupiebant ad Murenam se statim contulerunt. Magna est autem comitiis consularibus repentina voluntatum inclinatio, praesertim cum incubuit ad virum bonum et multis aliis adiumentis petitionis ornatum. qui cum honestissimo patre atque maioribus, modestissima adulescentia ,…
Cicero, pro Murena
-
…sit pecunia. hic ille planus improbissimus quaestu iudiciario pastus, qui illi pecuniae quam condiderat spe iam atque animo incubaret, contrahit frontem recordamini faciem atque illos eius fictos simulatosque voltus et, qui esset totus ex fraude et mendacio…
Cicero, pro Cluentio
-
…, quae scientiam complexa rerum sensa mentis et consilia sic verbis explicat, ut eos, qui audiant, quocumque incubuerit, possit impellere ; quae quo maior est vis, hoc est magis probitate iungenda summaque prudentia ; quarum virtutum…
Cicero, de Oratore
-
…. Quod ad rem publicam attinet, in unam causam omnis contentio coniecta est, de provinciis in qua adhuc incubuisse cum senatu Pompeius videtur, ut Caesar Id. Novembr. decedat ; Curio omnia potius subire constituit quam id…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…maximeque si quid potest de illo domestico scrupulo quem non ignoras, dein de Caesare cuius in cupiditatem te auctore incubui nec me piget. et si intellegis quam meum sit scire et curare quid in re publica fiat fiat autem…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…consensit Arcesilas ad definitionem additum, neque enim falsum percipi posse neque verum si esset tale quale vel falsum ; incubuit autem in eas disputationes ut doceret nullum tale esse visum a vero ut non eiusdem modi etiam a falso possit…
M. Tullius Cicero, Lucullus