inconsiderate
inconsiderate, inconsiderately, rashly
inconsīdĕrātē, adv., v. inconsideratus fin.
incōnsīderātē, Adv. (inconsideratus), unüberlegt, unbesonnen, tractare alqd, Cornif. rhet. 4, 60: agere, Cic. de off. 1, 103: inc. loqui, Gell. 17, 1, 1: ista tam inc. dicere, Cic. Tusc. 1, 12: libri inc. scripti, ibid. 1, 6: nimis inc. concludere hanc rationem, Cic. de fato 31: inc. pupillum abstinere hereditate, Ulp. dig. 26, 10, 3. § 17. – Compar., inconsideratius proeliari, Val. Max. 1, 5, 9: inconsideratius commoveri, Augustin. conf. 9, 9.
stulti est ad illud se ~e ingerere, quod ignoret quanti sit laboris expedire
rex Heraldus ‥ occurrit ~e Normannis
si ~e ordines communicaveris
incōnsīdĕrātē (16) (inconsideratus), inconsidérément, sans réflexion : Cic. Tusc. 1, 12 ; Off. 1, 104 || -tius Val. Max. 1, 5, 9.
incōnsīderātē
adv.
- inconsideratus, inconsiderately, rashly: agere: dicere.