inductive
inductīvē, Adv. (induco), nachgebend, einlenkend, Cael. Aur. de morb. chron. 1, 5, 157.
ad hoc ~e permoti sunt ut, sicut ‘convenientia’ convenientium habitudo dicitur, ‘dissimilitudo’ dissimilium ‥, sic etiam ‘differentiam’ differentium habitudinem dici comperiant
variis ‥ ~issime rationibus subsolaribus ‥ conjunctionis matrimonialis nitor ad individuitatem
omne quod scitur ~e aut sillogismo scitur
major probatur ~e
patet ~e quod ‥
materiam delectacionum enumerant ~e, ibi ‘vino precioso’ [] Sap. ii 7
omnis semibrevis imperfecta potest perfici; hoc patet ~e descendendo per omnes quatuor mensuras
inductīvē (induco), par la persuasion : C. Aur. Chron. 1, 5, 157.