irritabilis
irritabilis, excitable, irritable
irrītābĭlis (inr-), e, adj. [1. irrito].
- Easily excited or enraged, irritable: irritabiles esse animos optimorum saepe hominum, Cic. Att. 1, 17, 4: genus vatum, Hor. Ep. 2, 2, 102; Amm.18, 6, 18.— *
- II Act., easily exciting: formae, Lact. 6, 23, 5.
irrītābilis, e (irrito), I) leicht erregbar, reizbar, irritabiles animi sunt optimorum saepe hominum iidemque placabiles, Cic. ad Att. 1, 17, 4: ut placem irritabile genus vatum, Hor. ep. 2, 2, 102: suopte ingenio irritabilis et asperrimus, Amm. 18, 6, 18. – II) leicht reizend, Lact. 6, 23, 5.
irrītābĭlis (16) (inr-), e (irrito), ¶ 1 irritable, susceptible : Cic. Att. 1, 17, 4 ; Hor. Ep. 2, 2, 102 ¶ 2 qui irrite : Lact. Inst. 6, 23, 5.
inrītābilis (irr-) e, adj.
- inrito, excitable, irritable: animi: genus vatum, H.