irrisus
irrisus2, a scoffing, mocking, mockery, derision
irrīsus, a, um, Part., from irrideo.
irrīsus (inr-), ūs, m. [irrideo],
- a scoffing, mocking, mockery, derision: irrisu coarguere aliquid, Plin. 28, 8, 29, § 114: irrisum pueri sperans, Tac. A. 13, 15: irrisui esse, to be a laughing-stock, Caes. B. C. 2, 15: hostibus irrisui fuit, Tac. A. 14, 39; id. H. 1, 7: scripsisse eos non sine irrisu generis humani arbitror, Plin. 37, 9, 40, § 124: irrisui haberi, to be made a laughing-stock of, be made game of, Ap. Met. 5, 30, 10; ab irrisu, out of mockery, Liv. 7, 10.
irrīsus, ūs, m. (irrideo), die Verlachung, Verhöhnung, Verspottung, der Hohn, Spott, irrisui esse, zum Gespötte dienen, Caes.: ebenso alci irrisui esse, Tac.: irrisui haberi, Apul.: ab irrisu (aus Spott) linguam exserere, Liv. – m. obj. Genet., irrisum pueri sperans, Tac. ann. 13, 15.
qui nudus sub pallio / sic irrisus perferebat / ut nec reprehensio / irrisores arguebat / set nec contradicio
1 irrīsus (inr-), a, um, part. de irrideo.
2 irrīsŭs (13) (inr-), ūs, m. , moquerie, raillerie : Liv. 7, 10 ; Plin. 28, 114 ; irrisui esse Cæs. C. 2, 15, être un objet de moquerie, cf. Tac. Ann. 14, 39.
inrīsus (1)
- P. of inrideo.
inrīsus (irr-) (2) ūs, m
- RID-, a scoffing, mocking, mockery, derision: inrisui fore, be a laughing-stock, Cs., Ta.: linguam ab inrisu exserens, out of mockery, L.