irrisorie
irrīsōriē, Adv. (irrisorius), ironisch, Serv. Verg. ecl. 7, 27.
quasi ~ie ‥ cum eo cepit loqui
in verba prorupit contumeliosa, dicens nunciis regis ~ie
illud ‥ Augustini ‥ ironice et ~ie dictum
[Christum ] genu flexo ~ie salutaverunt
si purpurea fuisset vestis Christi, non ei crucifixores sui ~ie clamidem coccineam circumdedissent
irrīsōrĭē (irrisorius), par moquerie : Serv. B. 7, 27.