irrisorius
irrīsōrĭus (inr-), a, um, adj. [irrisor],
- scornful: versutia, Mart. Cap. 8, § 809.— Adv.: irrīsōrĭē, ironically, Serv. Verg. E. 7, 27.
irrīsōrius, a, um (irrisor), höhnisch, ironisch, Augustin. de don. persev. 2. Cassian. coll. 16, 18. Mart. Cap. 8. § 809: irrisoria vestis, das Spottkleid, Leo serm. 59, 3.
doctorum ergo tuorum nec reprehensibilis vita fiat tibi narratio ~ia
cum multo cacchino et ~ia subsannatione
in spinee corone impositione, in genuflexione ~ia, in purpuree atque albe vestis injectione
corpus immaculatum lacerantes flagellis et funibus, purpura induentes ~ia, spineam coronam capiti impresserunt
chlamys rubens et irrisoria
sed hoc obsequium / non verum credimus sed irrisorium
parum ‥ attendens illud ~ium, cujus mentio fit in evangelio [] w. ref. to ) Luc. xiv 30
irrīsōrĭus, a, um (irrisor), de moquerie, moqueur : Capel. 8, 809.