irritamen
irritamen, an incitement, incentive, provocation
irrītāmen (inr-), ĭnis, n. [1. irrito],
- an incitement, incentive, provocative (poet.): opes, animi inritamen avari, Ov. M. 13, 434: amoris, id. ib. 9, 133.—In plur.: cum (taurus) sua terribili petit inritamina cornu Poeniceas vestis, Ov. M. 12, 103: corporis, Prud. Ham. 523.
irrītāmen, inis, n. (irrito), das Reizmittel, Anreizungsmittel, velut irritamen amoris, Ov. met. 9, 133: animi irritamen avari, Ov. met. 13, 434: Plur., sua irritamina, Ov. met. 12, 103: irritamina corporis, Prud. ham. 523.
irrītāmĕn, ĭnis, n. , Ov. M. 9, 133 ; 13, 434 et irrītāmentum, ī, n. (irrito), objet qui irrite, stimulant, excitant : Sall. J. 89, 7 ; Liv. 30, 11, 7 ; Tac. Ann. 3, 9.
inrītāmen (irr-) inis, n
- inrito, an incitement, incentive, provocation: opes, animi inritamen avari, O.: sua (tauri) inritamina Poeniceae vestes, O.