irritatio

irrītātĭo (inr-), ōnis, f. [1. irrito], an incitement, incentive, provocative, irritation, stimulant (not ante-Aug.).

• I Physical: tenesmos est irritatio ultimae partis directi intestini, Scrib. 142 init.: tamquam edendi irritationes quasdam repertas esse, Gell. 7, 16, 6.—
• II Of the feelings or passions.
• • A In gen.: ad amicitiam naturalis irritatio, Sen. Ep. 9, 17: vinum multum ... irritationem et iram facit, Vulg. Sir. 31, 38.—With gen. subj.: (feminae) nullis conviviorum irritationibus corruptae, Tac. G. 19.— With gen. obj.: inesse irritationem animis commutandi sedes, a restless desire, Sen. Cons. ad Helv. 6, 5.—
  • B Esp., wrath, anger, irritation: animorum, Liv. 31, 14, 6.

irrītātio, ōnis, f. (irrito), die Erregung, Reizung, Anreizung, I) die physische: tenesmos est irritatio ultimae partis directi intestini, Scrib. Larg. 142 in.: tamquam edendi irritationes quasdam repertas esse, Gaumenkitzel, Gell. 7, 16, 6. – II) die gemütliche, a) im allg.: naturalis, Sen. ep. 9, 17. Vulg. psalm. 94, 9 u. Ezech. 20, 28. – m. subj. Genet., (feminae) nullis conviviorum irritationibus corruptae, durch keine die Sinne reizenden Gelage, Tac. Germ. 19, 1. – m. obj. Genet., inesse naturalem quandam irritationem (Reiz) animis commutandi sedes, Sen. ad Helv. 6, 6. – b) insbes., die Reizung zum Zorn, die Erbitterung, et irritatio quidem animorum ea prima fuit, Liv. 31, 14, 6: absol., irrit. et ira, Vulg. Sirach 31, 38: Plur., Vulg. 4. regg. 23, 26.

1 irritatio [CL] , incitement (to anger), provocation, baiting. in impii judicis ~one W. Newb. Serm. 887; ut ‥ nulla amicorum ‥ adulatione vel hostium ~one descendat de cruce J. Ford Serm. 99. 4; 1292 in verberatione seu ~one ursi SelCCant 554.

2 irritatio [ML] , invalidation, cancellation. 1340 ~onem et annullacionem Reg. Brev. Orig. 52v; 1451 nulli ‥ nostre reservacionis, cassacionis, ~onis ‥ infringere Mon. Hib. & Scot. 386.

irrītātĭō (14) (inr-), ōnis, f. , action dʼirriter, irritation, stimulant, aiguillon : Liv. 31, 14, 10 ; Sen. Ep. 9, 17 ; Helv. 6, 5 ; Tac. G. 19 ; Gell. 7, 16, 6.

inrītātiō (irr-) ōnis, f

• inrito, an incitement, stimulus: conviviorum, Ta.—Wrath, anger, irritation: animorum, L.