Logeion | δαΐζω

δαΐζω, aor. ἐδάϊξα (v. infr.):—Med. fut. δαΐσονται Man. 4.615:— Pass. (v. infr., cf. δαίω B):—

poet. (Trag. in lyr.), cleave asunder, πάντα διεμοιρᾶτο δαΐζων Od. 14.434; χιτῶνα περὶ στήθεσσι δαΐξαι Il. 2.416, cf. 7.247; δαΐζων ὀξέϊ χαλκῷ 24.393; κάρανα δαΐξας A. Ch. 396.
- - 2 slay, δαΐζων ἵππους τε καὶ ἀνέρας Il. 11.497; τέκνον δαΐξω A. Ag. 208: freq. in Pass., χαλκῷ δεδαϊγμένος Il. 22.72, etc.; δεδαϊγμένος ἦτορ pierced through the heart, 17.535; δεδαϊγμένον ἦτορ a heart torn by misery, Od. 13.320; ἐκ βελέων δαϊχθείς Pi. P. 6.33; ἐξ ἐμᾶν χερῶν E. IT 872.
  - 3 rend, χερσὶ κόμην ᾔσχυνε δαΐζων Il. 18.27 (so in Med. fut., Man. l.c.); δαΐζειν πόλιν destroy it utterly, A. Supp. 680, cf. Ch. 396.
  - 4 divide, ἐδαΐζετο θυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν Ἀχαιῶν their soul was divided within them, Il. 9.8; δαϊζόμενος κατὰ θυμὸν διχθάδια divided or doubting between two opinions, 14.20; δαΐζειν ἐννέα μοίρας to divide into . ., Orph. L. 712.
  - 5 = δαινύναι (q. v.), θυσίας ἃς δαΐζοι ἁ πόλις IG 7.207 (Aegosthena). [δᾰ-; but δᾱ- Il. 11.497, A. Ch. 396.] (Prob. δαϝίζω from *δα-ϝο-ς ‘cut’; cf. δᾰ-τέομαι.)

I en cont. de violencia

1 c. ac. de inanim. rasgar, desgarrar, arrancar χιτῶνα περὶ στήθεσσι ... χαλκῷ Il.2.416, cf. 7.247, 16.841, φίλῃσι δὲ χερσὶ κόμην ... δαΐζων Il.18.27, cf. Nonn.D.5.375, κάρανα δαΐξας cortando cabezas A.Ch.396

• en v. pas. δαϊζόμεναι δρύες Ἴδης ἤριπον Colluth.195

• en cont. paród. σαργὸν ... δριμεῖ δεδαϊγμένον ὄξει Archestr.SHell.167.4 (pero cf. II, 1)

• raro c. suj. no pers. destruir, arrasar (ποταμός) ἕρκεα μακρά δαΐζει Q.S.10.171, cf. en v. pas., Gr.Naz.M.38.129.

2 fig. desgarrar, afligir θυμὸν ... Βορέας ὑπὸ κύμασιν δαΐζει B.13.126

• en v. med.-pas. estar desgarrado en el sent. de dividido o afligido en cont. de incertidumbre o tristeza ὣς ἐδαΐζετο θυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν Il.9.8, 15.629, ὥρμαινε δαϊζόμενος κατὰ θυμόν Il.14.20, ἔχων δεδαϊγμένον ἦτορ con el corazón desgarrado, Od.13.320, cf. Il.17.535, ἐκ θυμοῖο δαΐζετο Q.S.10.411.

3 c. ac. de anim. destrozar, masacrar gener. colect. ἵππους τε καὶ ἀνέρας Il.11.497, Ἀργείους Il.24.393, τάνδε πόλιν A.Supp.680, cf. Q.S.12.351, μηλονόμους Nonn.D.48.664, φάλαγγας Q.S.1.324, cf. en v. pas., Hes.Fr.335

• abs. δαϊζέμεναι μενεαίνων ávido de destrucción, Il.21.33

• golpear, herir de muerte μετάφρενον ... ἀνδρὸς φεύγοντος Tyrt.7.17, εἰ τέκνον δαΐξω ref. al sacrificio de Ifigenia, A.A.208, cf. Nonn.D.22.191, κρείσσων δὲ τὸν ἥττονα φῶτα Orph.Fr.292, σφεας ... ἐς ἀσπίδας Q.S.8.188, cf. 3.303, AP 7.210 (Antip.Sid.), Nonn.D.22.191

• en v. pas. νέῳ ... δεδαϊγμένῳ ὀξέϊ χαλκῷ Il.22.72, ἵππος ... ἐκ βελέων δαϊχθείς Pi.P.6.33, cf. E.IT 872, μήτηρ ... μογοστοκίῃ δεδαϊγμένη Man.1.337, 4.412.

II en cont. de sacrificio y banquete

1 dividir en partes los trozos de carne para hacer el reparto τὰ μὲν ἕπταχα πάντα διεμοιρᾶτο δαΐζων Od.14.434, el cuerpo de un animal ἐννέα μοίρας Orph.L.712.

2 c. ac. int. celebrar un banquete θυσίας ἃς δαΐζοι ἁ πό[λ]ις IG 7.207.13 (Mégara III a.C.), en v. pas. θύματα ... δαϊχθέντα Sch.S.Ai.219P.
•Deverbativo formado a partir de δαίω.

δαΐζω [ᾰ, v. fin] (impf. ἐδάϊζον, f. δαΐξω, ao. ἐδάϊξα, pf. inus. ; pass. δαΐζομαι, impf. ἐδαϊζόμην, f. inus., ao. ἐδαΐχθην, pf. δεδάϊγμαι ; v. fin)

1 diviser, séparer, couper (qqe ch. pour faire des parts), Od. 14, 434 ; δ. ἐννέα μοίρας, Orph. Lith. 707, diviser en neuf parts ; fig. ἐδαΐζετο θυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν, Il. 9, 8, leur cœur était partagé (c. à d. en doute) dans leur poitrine ; δαϊζόμενος κατὰ θυμὸν διχθάδια, Il. 14, 20, partagé dans son cœur entre deux opinions ||

2 d’ord. avec idée de violence, déchirer avec le tranchant d’une arme, Il. 2, 416 ; 16, 841 ; 24, 393, etc. ; Eschl. Ch. 397 ; p. ext. déchirer, arracher : χερσὶ κόμην, Il. 18, 27, s’arracher les cheveux de ses mains ; δεδαϊγμένος ἦτορ, Il. 17, 535, qui a le cœur déchiré (par une arme) ; fig. δεδαϊγμένον ἦτορ, Od. 13, 320, cœur déchiré, torturé ||

3 p. suite, faire périr, Il. 11, 497 ; Pd. P. 6, 33 ; Eschl. Ag. 207 ; Eur. I.T. 873 ; d’où, en gén., détruire (une ville) de fond en comble, Eschl. Suppl. 680 ||

➳ Act. prés. inf. épq. δαϊζέμεναι, Il. 21, 33. Impf. 3 sg. poét. δάϊζε, Orph. fr. 12 Hermann. Ao. inf. δαΐξαι, Il. 2, 416 ; 16, 841 ; part. δαΐξας, Eschl. Ch. 396. Pass. ao. part. δαϊχθείς, Pd. P. 6, 33 ; Eur. I.T. 872 ; ou δαϊσθείς (sel. d’autres δαισθείς), Eur. Her. 914. Pf. part. δεδαϊγμένος, contracte δεδαιγμένος (sel. d’autres δεδαγμένος), Pd. P. 8, 87. — [δᾱ] à l’arsis, Il. 11, 497.

Étym. Cf. δαίω, δαίνυμι.

δαΐζω [1. δαίομαι] ep. inf. δαϊζέμεναι; aor. ἐδάϊξα, pass. ἐδαΐχθην; perf. med.-pass. δεδάϊγμαι, ep. plqperf. 3 sing. δεδάϊκτο; fut. δαΐξω, doorklieven, doorboren, splijten, verscheuren, meestal met een wapen in de strijd: εὖτ(ε) … Ἀργείους κτείνεσκε δαΐζων ὀξέϊ χαλκῷ wanneer hij Argivers doodde door ze te doorklieven met scherp brons Il. 24.393; τοὺς Ἀχιλεὺς ἐδάϊζε die Achilles doorkliefde (met zijn wapen, d.w.z. doodde) Il. 21.147; δ. χαλκῷ ῥωγαλέον (iets) met brons doorboren zodat het verscheurd wordt Il. 2.416; pass., met acc. resp.: Ἄρητον … δεδαϊγμένον ἦτορ Aretos met zijn borst doorkliefd Il. 17.535; met het wapen als subj.: ἕξ … διὰ πτύχας ἦλθε δαΐζων χαλκὸς ἀτειρής het onvermoeibare brons boorde zich door zes lagen Il. 7.247; ook buiten de strijd: διαμοιρᾶσθαι δαΐζων in stukken snijden (met een mes) Od. 14.434; κόμην δ. het haar uitrukken Il. 18.27; overdr.: λοιγός … τάνδε πόλιν δαΐζων vernietiging die deze stad splijt Aeschl. Suppl. 680; ook pass.: verscheurd, verdeeld zijn (door angst, zorg of twijfel): δαϊζόμενος κατὰ θυμὸν διχθάδι(α) in tweeën gespleten in zijn hart Il. 14.20; ἔχων δεδαϊγμένον ἦτορ met een verscheurd hart Od. 13.320.

δαΐζω, (vgl. δαίω), fut. δαΐξω, pass. δεδαϊγμένος, δαϊχύείς ; δεδαιγμένος Pind. P. 8.87 ; δαϊσθείς Eur. Heracl. 914 zw., s. Buttmann ; zerteilen, zerschneiden, zerreißen ; Od. 14.434 καὶ τὰ μὲν ἕπταχα πάντα δισμοιρᾶτο δαΐζων, vom Einteilen des Fleisches in Portionen ; Ἑκτόρεον δὲ χιτῶνα περὶ στήθεσσι δαΐξαι χαλκῷ ῥωγαλέον Il. 2.416 ; κόμην, das Haar zerraufen, 18.27 ; κάρανα δαΐξας Aesch. Ch. 396 ; Sp.; töten, absol., ἂψ ἐπόρουσε δαϊζέμεναι μενεαίνων Il. 21.33 ; mit accusat., δαΐζων ἵππους τε καὶ ἀνέρας Il. 11.497 ; χαλκῷ δεδαϊγμένος 22.72 ; ohne χαλκῷ, δεδαϊγμένος ἦτορ, tot lag er da, 17.535 ; ἐκ βελέων δαϊχθείς Pind. P 6.33 ; τέκνον δαΐξω Aesch. Ag. 205 ; ἐξ ἐμῶν δαϊχθεὶς χερῶν Eur. I.T. 873 ; πόλιν, verwüsten, Aesch. Suppl. 680. Häufig übertr., ἐδαΐζετο θυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν, das Herz war ihnen geteilt in der Brust, war in innerem Zwiespalt, Il. 9.8 ; ähnl. ὥρμαινε δαϊζόμενος κατὰ θυμὸν διχθάδια, er war unschlüssig, ἢ – ἦε 14.20 ; φρεσὶν ἔχων δεδαϊγμένον ἦτορ, ein von Kummer zerrissenes, gequältes Herz im Busen habend, Od. 13.320. Im Anfang des Verses Il. 11.497 δᾱ.

δαΐζω

[δαίω2.]

Aor. infin. δαΐξαι Il. 2.416, Il. 16.841.

Pf. pple. pass. δεδαϊγμένος, -ου Il. 17.535, Il. 18.236, Il. 19.203, 211, 283, 292, 319, Il. 22.72: Od. 13.320.

- 1
  To rend, tear: Ἑκτόρεον χιτῶνα Il. 2.416. Cf. Il. 7.247, Il. 16.841.
  
  To tear (the hair) Il. 18.27.
- 2
  To rend the flesh of, wound, slay: δεδαϊγμένον ἦτορ (app., with the life killed in him) Il. 17.535, δαΐζων χαλκᾠ Il. 24.393. Cf. Il. 11.497, Il. 18.236, Il. 19.203, 211, 283, 292, 319, Il. 21.147, Il. 22.72.
  
  Absol., to do execution Il. 21.33.
- 3
  To divide (meat) into portions Od. 14.434.
- 4
  Fig., in pass., to be in two minds, be in doubt: δαϊζόμενος ἢ . . . ἦε . . . Il. 14.20
  
  Of the mind, etc., to be troubled or distressed: ἐδαΐζετο θυμός Il. 9.8 = Il. 15.629. Cf. Od. 13.320.

δαΐζω

1tear, wound Νεστόρειον γὰρ ἵππος ἅρμʼ ἐπέδα Πάριος ἐκ βελέων δᾰϊχθείς P. 6.33 [πτώσσοντι, συμφορᾷ δεδαϊγμένοι (codd. contra metr.: δεδαιγμένοι Hermann: δεδαγμένοι Bergk e. Σ, edd.) P. 8.87 δαι]ξομ[ένων supp. Snell e Σ, ἀπομερισθησομένων καὶ ἁγνισθησομένων Πα. 10. 6]

δαΐζω (δαίω 2), fut. δαΐξω, pass. perf. part. δεδαϊγμένος: cleave, cut asunder; of carving, Od. 14.434, but usually of wounding, hence cut down, slay, Il. 21.147; pass. δεδαϊγμένον ὀξέι χαλκῷ, Il. 18.236, etc.; metaph., two expressions are to be distinguished, ἐδαΐζετο θῡμός, ‘rent’ with cares, sorrows, Il. 9.9, Od. 13.320, and ὥρμαινε δαϊζόμενος κατὰ θῡμὸν| διχθάδια, a ‘divided’ mind, Il. 14.20.

δαΐζω δαίω

- - 1to cleave asunder, cleave, Hom., Aesch.
  - 2to slay, smite, Il., Aesch.
  - 3to rend, tear, χερσὶ κόμην ἤισχυνε δαΐζων Il.:—Pass., χαλκῷ δεδαϊγμένος Il.; δεδαϊγμένος ἦτορ through the heart, Il.; δεδαϊγμένον ἦτορ a heart torn by misery, Od.; δαϊχθείς Pind., Eur.
  - 4simply, to divide, ἐδαΐζετο θυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν his soul was divided within him, i. e. was in doubt, Il.; δαϊζόμενος κατὰ θυμὸν διχθάδια divided or doubting between two opinions, Il.

Menu

Word wheel

δαΐζω

Saved

Recent