δαίδαλον

δαίδαλον, τό, das Kunstwerk, Neutrum von δαίδαλος ; im singular. Od. 19.227, πάροιθε δὲ δαίδαλον ἦεν, an der περόνη einer χλαῖνα ; im plural., in der Form δαίδαλα accus., Il. 5.60, 14.179, 18.400, 482, 19.19 ; nominat. δαίδαλα Il. 19.13, τὰ δʼ ἀνέβραχε δαίδαλα πάντα, die τεύχεα des Achilleus. – Hes. Th. 581 ; Pind. P. 5.38 ; Diodor. 3 (9.776).

δαίδαλον

-ου, τό.

Something curiously wrought, an ornament Od. 19.227.

In pl., things curiously wrought, pieces of cunning workmanship, ornaments: χάλκευον δαίδαλα πολλά Il. 18.400. Cf. Il. 5.60, Il. 14.179, Il. 18.482, Il. 19.13, 19.

δαίδαλον (root δαλ): cunning work, piece of artistic workmanship; usually pl.