δαϊκτής
δᾰϊκτ-ής, οῦ, ὁ,
- = foreg. 2, φθόνος Anacreont. 40.10 (prob.).
δαϊκτής, οῦ [ᾰ] adj. m. qui déchire, en parl. de l’envie, Anacr. 42, 10.
Étym. δαΐζω.
δαϊκτής, ὁ, herzzerreißende Trauer, φθόνος Anacr. 42.10.