διάπτωμα
διάπτωμα, stumble, slip
διά-πτωμα, ατος, τό,
- stumble, slip, Philem. 60; error, Chrysipp.Stoic. 2.215, Phld. Herc. 1251.5; failure, opp. ἐπίτευγμα, Id. Po. 5.21; μεγάλοις δ. περιπίπτειν fall in with great losses, IPE 12.32.55 (Olbia), cf. SIG 364.62 (Ephesus); loss, deficiency in accounts, PHib. 1.52.9 (iii B.C.), etc.
1 desliz, falta
τί τούτων δ. ἐγένετ' ἢ ἁμάρτημα τί;
• error, equivocación Chrysipp.Stoic.2.215, Plb.16.17.8, 12.4a.4, Phld.Elect.5.9, Str.2.5.1, Plu.2.1047d
• fallo
op. ἐπίτευγμα
• caída, derribo en la lucha, Philostr.Gym.11.
2 ref. a cuentas y bienes déficit, pérdida de ingresos en metálico o en especie PHib.52.9 (III a.C.), PTeb.844.11 (III a.C.), 894.5.11 (II a.C.), 121.87 (I a.C.),
μεγάλοις διαπτώμασι περιπεσεῖται ἡ πόλις
δ. δὲ τῷ δήμῳ οὐδὲν ἀνήνεγκεν
διάπτωμα, ατος (τὸ) chute, faux pas, fig. c. à d. faute, Philém. (Ath. 516f) ; Pol. 16, 17, 8 ; Plut. M. 468a, 1047c.
Étym. διαπίπτω.
διάπτωμα, τό, Fall, Irrtum, ἢ ἁμάρτημα, Philem. bei Ath. XII.516 f. u. so Plut. u. a.Sp.