διασυρτέον
διασυρτέον, one must ridicule
διασυρ-τέον,
- one must ridicule, Arist. Rh.Al. 1443a9.
hay que burlarse de, hay que ridiculizar
τὰς (πίστεις) ὑπ' ἐκείνων μελλούσας λέγεσθαι
διασυρτέον, vb. de διασύρω, Arstt. Rhet. Al. 37, 17.