δυσεξίτητος
δῠσεξ-ίτητος [ῐ], ον, = sq., Hsch., EM 238.42.
1 de donde es difícil salir, sin salida
ἐν κρημνοῖς καὶ φάραγξι δυσεξιτήτοις
κατοχή
ἡ δ. τῶν κατὰ γῆς ὑδάτων ... ἔγκλεισις
el confinamiento sin salida de las aguas subterráneas motivo de seismosκατασκευαί
• fig.
χρῆμα
2 difícil de tratar o curar Hsch.
δυσ·εξίτητος, v. le suiv.
δυσεξίτητος, = δυσέξιτος, VLL.