δυσεξίλαστος
δυσεξίλαστος, hard to appease
δῠσεξ-ίλαστος [ῑ], ον,
- hard to appease, πένθη Plu. Cons.ux. 2.609f.
difícil de aplacar
πένθη
δυσ·εξίλαστος, ος, ον [ῠῑ] difficile à adoucir, à apaiser, Plut. M. 609e.
Étym. δ. ἐξιλάσκομαι.
δυσεξίλαστος, schwer zu besänftigen ; πένθη Plut. consol. ad ux. 6.