δυσεπίθετος
δυσεπίθετος, hard to attack
δῠσεπί-θετος, ον,
- hard to attack, Aen.Tact. Praef. 2.
difícil de atacar
φοβεροὶ τοῖς ἐναντίοις καὶ δυσεπίθετοι
δυσ·επίθετος, ος, ον [ῠῐ] difficile à attaquer, En. tact. Pol. Proœm. p. 1.
Étym. δ. ἐπιτίθημι.
δυσεπίθετος, schwer anzugreifen, Sp.