δυσεπίμικτος
δυσεπίμικτος, disinclined for intercourse
δῠσεπί-μικτος, ον,
- disinclined for intercourse, τινί Str. 11.2.2: abs., unsociable, Id. 3.3.8; τὸ ἄστοργον καὶ δ. Plu. Aet. phys. 2.917c, Porph. Abst. 4.6.
insociable, hostil al trato con
οἱ νομάδες δυσεπίμικτοι τοῖς ἄλλοις
• subst. τὸ δ. insociabilidad, falta de trato
τὸ ἄστοργον καὶ δ.
δυσ·επίμικτος, ος, ον [ῠπῐ] avec qui l’on se mêle difficilement, insociable, Str. 155 ; Plut. M. 917c, etc.
Étym. δ. ἐπιμίγνυμι.
δυσεπίμικτος, schwer umgänglich ; Strab. 3.3.8, öfter ; neben ἄστοργος Plut. Qu. Nat. 21.