δυσεπιχείρητος
δυσεπιχείρητος, hard to prove
δῠσεπι-χείρητος, ον,
- hard to prove, πρόβλημα Arist. APr. 42b31.
- 2 hard to attack, θέσις Id. Top. 159a3; πρόβλημα ib. 158b16: Sup. -ότατοι τῶν ὅρων ib. 158b8; of a person, J. BJ 4.3.10, Plu. Aet.Gr. 2.281a, App. Pun. 118.
1 de abstr. difícil de abordar, difícil de resolver
• difícil de contradecir, de impugnar
ὅροι
θέσις
2 de pers. irreductible, imposible de dominar
3 de cosas difícil de coger con la mano
δ. ... καρπὸς τοῖς κλέπταις
δυσ·επιχείρητος, ος, ον [ῠῐ] difficile à attaquer, à entreprendre, Arstt. Top. 8, 2 ||
Cp. -ότερος, Arstt. An. pr. 1, 25 ; sup. -ότατος, Arstt. Top. 9, 3.
Étym. δ. ἐπιχειρέω.
δυσεπιχείρητος, schwer anzugreifen, zu unternehmen, Arist. Topic. 8.2, öfter, u. Sp.