δυσεπιθύμως
adv. con mala disposición
δ. ἔχειν
δυσ·επιθύμως [ῠῐῡ] adv. δ. ἔχειν, Naz. être mal disposé, avec πρός et l’acc.
Étym. δ. ἐπίθυμος.
δυσεπιθύμως, ἔχειν, etwas nicht gern tun, nicht begehren, Sp.
adv. con mala disposición
δ. ἔχειν