δυσεπούλωτος
δυσεπούλωτος, hard to cicatrize
δῠσεπούλωτος, ον,
- hard to cicatrize, Gal. 6.751, v.l. in Dsc. 4.41.
medic. difícil de cicatrizar
ἕλκη
δυσ·επούλωτος, ος, ον [ῠ] qui se cicatrise difficilement, Gal. 6, 418.
Étym. δ. ἐπουλόω.
δυσεπούλωτος, = δυσαπούλωτος, Galen., l.d.