δυσευνήτωρ
δυσευνήτωρ, an ill bedfellow
δῠσ-ευνήτωρ, Dor. δῠσευνάτωρ, ορος, ὁ,
- ill bedfellow, A. Th. 293 (lyr.):—expld. by δῠσ-εύνητος, ill-bedded, in Sch.ad loc.
*δυσ·ευνήτωρ, seul. dor. δυσευνάτωρ, ορος [ῠᾱ] adj. m. qui porte la ruine dans un nid, Eschl. Sept. 292.
Étym. δ. εὐνάω.
δυσευνήτωρ, ορος, ὁ, schlimmer Lagergenosse ; δράκοντες Aesch. Spt. 275.
δυσευνήτωρ
εὐνάω
- an ill bedfellow, Aesch.