δυσηκοΐα
δυσηκοΐα, hardness of hearing
δῠσηκο-ΐα, ἡ,
- hardness of hearing, Dsc. 5.17, Plu. Comm.not. 2.1073d, Vett.Val. 109.31; disobedience, Plu. An seni 2.794d.
1 medic. mala audición, disecia, sordera
πρὸς δυσηκοΐαν
de recetasτὰ πρὸς δυσηκοΐας καὶ κωφώσεις γεγραμμένα
ἀκοὴ νοσώδης ὑπὸ κενῶν ἤχων δυσηκοΐας καὶ ἀσαφείας ἐμπέπλησται
2 fig. falta de atención, desinterés por oír
ἀπείθεια καὶ δ.
de los jóvenes ante los oradores
δυσηκοΐα, ας (ἡ)
1 dureté de l’ouïe, Plut. M. 1073d ; P. Eg. 79, 48 ||
2 fig. indocilité, Plut. M. 794d.
Étym. δυσήκοος.
δυσηκοΐα, ἡ,
1) schweres Gehör, Harthörigkeit, Plut. adv. Stoic. 29.
2) Ungehorsam, neben ἀπείθεια Plut. an seni 21.
1) schweres Gehör, Harthörigkeit, Plut. adv. Stoic. 29.
2) Ungehorsam, neben ἀπείθεια Plut. an seni 21.