δυσηλεγής

δῠσ-ηλεγής, ές, (ἄλγος, ἀλεγ-εινός) Homeric epith. of death and war,

• bringing bitter grief, cruel, ruthless, θάνατος, πόλεμος, Od. 22.325, Il. 20.154; πηγάδες . . δυσηλεγέες cruel frosts, Hes. Op. 506; δυσηλεγέος ἀπὸ δεσμοῦ Id. Th. 652; also of men, πολῖται Thgn. 795; γείτονες Max. 87.

δυσηλεγής, ές (λέγω, vgl. τανηλεγής), schwer daniederstreckend, hart bettend ; Homer zweimal : Il. 20.154 δυσηλεγέος πολέμοιο, Od. 22.825 θάνατον δυσηλεγέα. Vgl. Apoll. Lex.Hom. p. 61.1.
Bei den Folg. übh. = schmerzlich, unangenehm ; πηγάδες Hes. O. 504 ; δεσμός, schwer lastend, Theogn. 552 ; πολῖται, harte, unfreundliche, 793.

δυσηλεγής

[δυσ- 2 + ἀλεγ-, ἀλεγεινός.]

Bringing much woe.

Epithet of war Il. 20.154.

Of death Od. 22.325.

δυσηλεγής , έος: (if from ἄλγος), painful, grievous, epith. of war and of death, Il. 20.154 and Od. 22.325.

δυσηλεγής δυσ-ηλεγής, ές λέγω to lay asleep cf. τανηλεγής

• laying one on a hard bed, of death, Hom., Hes.