δυσήλιος
δυσήλιος, sunless
δῠσ-ήλιος, Dor. δῠσ-άλιος, ον,
- ill-sunned, sunless, κνέφας A. Eu. 396 (lyr.), cf. E. Rh. 247 (lyr.), Plu. Mar. 11, etc.
- II too much sunned, parched, θέρος Trag.Adesp. 340.
1 carente de sol, sombrío
κνέφας
ὅταν ᾖ δυσάλιον ἐν πελάγει
cuando está oscuro en el marφάραγγες
γῆ
ἀέρες
2 excesivamente abrasado por el sol
θέρος
δυσ·ήλιος, ος, ον [ῠ]
1 mal éclairé par le soleil, sombre, Eschl. Eum. 396 ; Eur. Rhes. 247 ; Plut. Mar. 11 ||
2 éclairé par un soleil trop ardent, Phryn. (Bkk. 36, 18) ||
➳ Dor. δυσάλιος [ᾱ] Eur. l. c.
Étym. δ. ἥλιος.
δυσήλιος, 1) schlecht besonnt, dunkel ; κνέφας Aesch. Eum. 374 ; vgl. Eur. Rhes. 247 ; neben σύσκιος γῆ καὶ ὑλώδης Plut. Mar. 11 ; vgl. Luc. Abd. 27.
2) θέρος, sehr sonnig, zu heiß, B.A. 36.
2) θέρος, sehr sonnig, zu heiß, B.A. 36.
δυσήλιος
- sunless, Aesch., Eur.