δυσηκοέω
δυσηκοέω, to be hard of hearing
δῠσηκο-έω,
- to be hard of hearing, Antyll. ap. Orib. 10.13.5.
ser duro de oído
πρὸς δυσηκοοῦντας
en una receta
δυσηκοέω-οῶ [ῠ] avoir l’ouïe dure, Antyll. (Orib. 2, 411 B.-Dar.) A. Tr. 3, 56 ; P. Eg. 79, 7.
Étym. δυσήκοος.
δυσηκοέω, schwer hören, Medic.; ungern gehorchen.