δύσπλανος
δύσπλανος, wandering in misery
δύσ-πλᾰνος, ον,
- wandering in misery, A. Pr. 608 (lyr.); δ. ἀλατείαις ib. 900 (lyr.).
de enloquecido errar
παρθένος
δύσ·πλανος, ος, ον [ᾰ] qui erre misérablement, Eschl. Pr. 608, 900.
Étym. δ. πλάνη.
δύσπλανος, unglücklich umherirrend, Aesch. Prom. 611, 902.
δύσπλανος
δύσ-πλᾰνος, ον
πλάνη
- wandering in misery, Aesch.