δυσπήμαντος
δυσπήμαντος, full of grievous evil, disastrous
δυσ-πήμαντος, ον,
- full of grievous evil, disastrous, A. Eu. 481 (as Scaliger for δυσπήματʼ; cf. δυσκύμαντος).
δυσ·πήμαντος, ος, ον, qui cause un grand mal, désastreux, Eschl. Eum. 481.
Étym. δ. πημαίνω.
δυσπήμαντος, Aesch. Eum. 479, Conj. für δυσπήματα. Andere vermuteten anderes : schwer verletzt od. verletzend.
δυσπήμαντος
δυσ-πήμαντος, ον
πημαίνομαι
- full of grievous evil, disastrous, Aesch.