δύσπιστος
δύσπιστος, hard of belief, distrustful
δύσ-πιστος, ον,
- hard of belief, distrustful: Adv. -τως, ἔχειν πρός τι to be incredulous about a thing, Pl. Erx. 405b.
- II Pass., hard to be believed, Vett.Val. 108.13, Palaeph. 30: Comp., D.Chr. 32.64.
- III superstitious, Hsch.
I
1 falto de confianza, tímido, apocado
2 poco fiable, engañoso
ἅπαν μερόπων γένος
3 difícil de seducir, desconfiado, receloso las fieras ante los cantos de Orfeo, D.Chr.32.64.
4 difícil de creer
τὰ ἐπαγγέλματα
πολλὰ καὶ μεγάλα καὶ δύσπιστα ὄντα, ὀκνῶ καὶ λέγειν καὶ γράφειν
ὅπερ ἐστὶ δύσπιστον
II adv. -ως con incredulidad, con desconfianza
δ. ἔχειν
mostrarse incréduloπρὸς ταῦτα
δύσ·πιστος, ος, ον :
1 difficile à croire, Palæph. 31, 2 ||
2 infidèle, D. Chr. 1, 411 au cp. δυσπιστότερος.
Étym. δ. πίστις.
δύσπιστος, 1) schwer glaubend, mißtrauisch ; Hesych.;
• Adv., δυσπίστως ἔχειν πρός τι Plat. Eryx. 405b ; Sp.
2) schwer zu glauben, unglaublich, Sp.
• Adv., δυσπίστως ἔχειν πρός τι Plat. Eryx. 405b ; Sp.
2) schwer zu glauben, unglaublich, Sp.