δυσπιστέω
δυσπιστέω, mistrust
δυσ-πιστέω,
- mistrust, τινί Plu. Gen.Socr. 2.593a.
desconfiar, no creer, no dejarse convencer c. dat.
τοῖς ὑπὸ Σιμμίου λεγομένοις αὐτοῦ
ὅτι ἔρχονται οἱ ἐχθροί
τὰ ... ἀφανῆ δυσπιστεῖν ποιεῖ
las cosas ocultas provocan desconfianzaτί οὖν ὁ Γαβριὴλ πρὸς αὐτὴν δυσπιστοῦσαν;
δυσπιστέω-ῶ (f. -ήσουσι) croire difficilement, dat. Plut. M. 593a.
Étym. δύσπιστος.
δυσπιστέω, schwer glauben, τοῖς λεγομένοις Plut. gen. Socr. 23 A.