δύσπλωτος
δύσ-πλωτος, ον,
- = δύσπλοος, AP 7.699.
1 que causa la desdicha de los navegantes
ἔρροις, ὦ δύσπλωτε, κακόξενε
2 de difícil navegación
• subst. τὸ δ. mala navegabilidad Eust.1212.57.
δύσ·πλωτος, ος, ον, c. δύσπλοος, Anth. 7, 699.
Étym. δ. πλώω.
δύσπλωτος, = δύσπλοος, vom Meere, Ep.adesp. 396 (VII.699).
δύσπλωτος
δύσ-πλωτος, ον
= δύσπλοος, Anth.