δυστάλας
δυστάλας, most miserable
δυσ-τάλᾱς, αινα, ᾰν,
- most miserable, S. Aj. 410, etc.: freq. in E. in fem., Med. 1028, al., masc. twice in E., δ. σὺ τῆσδε συμφορᾶς Hipp. 1407, cf. Supp. 1034.
infortunado, desdichado de pers., gener. fem. y en exclam., S.Tr.307, OC 1442, 1734, Ai.410, OT 1236, E.Supp.1034,
δάμαρ
δ. ἡ πάλαι μακαρία
• tb. masc.
ὦ δυστάλαιναι, δυστάλας δ' ἐγὼ γέρων
• no de pers.
ὦ μοῖρα δ. ἐμή τε καὶ τέκνων
δαίς
• c. gen. causal
ὦ δυστάλαινα τῆς ἐμῆς αὐθαδίας
ὦ δυστάλαινα τῶν ἐμῶν ἀλγημάτων
δυσ·τάλας, fém. -αινα [τᾰᾱς] tout à fait malheureux, au masc. Eur. Hipp. 1407, Suppl. 1034 ; au fém. -αινα, Soph. O.R. 1236 ; voc. -αινα, Eur. Hipp. 1082, H.f. 456 ; acc. -αιναν, Soph. El. 284.
Étym. δ. τάλας.
δυστάλας, [λᾱ], αινα, αν, sehr unglücklich ; Eur. Hipp. 1407, Suppl. 1034 ; am häufigsten im fem., Tragg.
δυστάλας
- most miserable, Soph., Eur.