θαλασσονόμος
θαλασσονόμος, dwelling in the sea
θᾰλασσο-νόμος, ον,
- dwelling in the sea, Emp. 76.1, Nonn. D. 37.265.
θαλασσο·νόμος, ος, ον [θᾰ] qui vit (propr. qui paît) dans la mer, Empéd. 300 Mullach ; Nonn. D. 37, 265.
Étym. θ. νέμω.
θαλασσονόμος, meerbeweidend, im Meere lebend ; κόγχαι Empedocl. bei Plut. Symp. 1.2.5 ; ἵπποι, Seepferde, Nonn. D. 37.265.