θαλασσόπλαγκτος
θαλασσόπλαγκτος, made to wander o’er the sea, sea-tost
θᾰλασσό-πλαγκτος, ον, (πλάζω)
- made to wander oʼer the sea, sea-tost, of ships, A. Pr. 467; of a corpse, E. Hec. 782:—also θᾰλασσο-πλάνητος [πλᾰ], ον, Sch. Opp. H. 4.582.
θαλασσό·πλαγκτος, ος, ον [θᾰ]
1 qui erre sur mer (navire) Eschl. Pr. 467 ||
2 qui erre au sein de la mer (cadavre) Eur. Hec. 782.
Étym. θ. πλάζομαι.
θαλασσόπλαγκτος, auf dem Meere umhergetrieben, -irrend, ναυτίλων ὀχήματα Aesch. Prom. 467, vgl. Eur. Hec. 782.
θαλασσόπλαγκτος
θᾰλασσό-πλαγκτος, ον
πλάζω
- made to wander oʼer the sea, sea-tost, Aesch., Eur.